Afgelopen week ontstond op Twitter de nodige commotie over een vonnis van 27 februari 2015 van een Almelose rechter.[1]

Deze rechter las de betrokken advocaten op niet mis verstane wijze de les:

“Hier is een rol voor de serieuze advocaat (immers dominus litis en niet His Master’s Voice) weggelegd om zijn/haar cliënt(e) zich er van te laten doordringen dat een dergelijke pesterij met een miniem belang geen inzet van (nog) een juridische procedure kan zijn.”

 

Dominus litis betekent letterlijk ‘meester van het proces’. De rechter bedoelt met zijn opmerking dat een advocaat onafhankelijk moet zijn. Niet alleen ten opzichte van de wederpartij, maar ook ten opzichte van zijn cliënt.

Onafhankelijkheid is één van de vijf kernwaarden van de advocatuur. In Gedragsregel 9 lid 1 is de onafhankelijkheid ten opzichte van de cliënt vastgelegd:

“De advocaat draagt volledige verantwoording voor de behandeling van de zaak. De advocaat kan zich niet aan deze verantwoordelijkheid onttrekken met een beroep op de van zijn cliënt verkregen opdracht. Hij mag evenwel geen handelingen verrichten tegen de kennelijke wil van de cliënt.”

De tekst is helder. Een advocaat kan zich niet verschuilen achter een opdracht van zijn cliënt. Mocht de cliënt iets willen dat de advocaat pertinent niet wil, dan zullen advocaat en cliënt in overleg moeten treden. Komen ze er niet uit, dan moet de advocaat zich terugtrekken en de opdracht aan de cliënt teruggeven (Gedragsregel 9 lid 2). De advocaat mag dus niet ‘His Master’s Voice’ zijn, maar heeft een eigen verantwoordelijkheid.

De gedragsregels voor advocaten kan je hier nalezen.

 

UPDATE: Op 7 april 2015 verscheen een column van Truduke Sillevis Smitt over de ‘zandbakaffaire’ en het feit dat advocaten dominus litis zijn: http://www.advocatie.nl/column-vechten-de-zandbak.

=======

[1] Rechtbank Overijssel 27 februari 2015, zaaknummer C/08/167089 / KG ZA 15-21,  http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBOVE:2015:1049.